Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 9 και μισή το πρωί από το Acropolis Park στη Λευκωσία, από όπου 32 μοντέρνα και κλασικά αυτοκίνητα- που κατασκευάστηκαν από το 1956 έως και το 2012- πήραν τον δρόμο για τον Κάτω Μύλο και συγκεκριμένα για τον εκδρομικό χώρο «Αλωνάτζια»-Λίμνη με τα κόκκινα ψάρια, όπου τερμάτισαν στην μία το μεσημέρι.

Οι συμμετέχοντες έπρεπε να διατηρούν σταθερές ταχύτητες για να ανταποκρίνονται στους καθορισμένους χρόνους που αναφέρονται στο roadbook, αγωνιζόμενοι σε δοκιμές 100 χιλιομέτρων και τέσσερις κανονικής χρονικής διάρκειας, περνώντας μέσα από όμορφα χωριά και απαιτητικά περάσματα.

Στον εκδρομικό χώρο «Αλωνάτζια»-Λίμνη με τα κόκκινα ψάρια, απονεμήθηκαν βραβεία στους νικητές τους διαγωνισμού και ακολούθησε μία όμορφη εκδήλωση.

Όλα τα καθαρά έσοδα της εκδήλωσης, θα διατεθούν για την ανέγερση του παρεκκλησίου του Αγία Λουκά, ενώ τόσο η εκδήλωση όσο και η ανέγερση θα είναι εις μνήμη του συγχωριανού Σώζου, που απεβίωσε μετά από μία σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

Ιδιαίτερη ευθύνη είχε για την κατασκευή χειροβομβίδων και ναρκών στα χωριά Κάτω και Πάνω Αμίαντος, όπου ο Λένας είχε μεταφέρει τα εργαστήριά του και ανέπτυξε πολύπλευρη δράση.

Μετά τη σύλληψη του Στυλιανού Λένα και το θάνατο του Δημητράκη Χριστοδούλου, στις 17 Φεβρουαρίου 1957, ο Παναγιώτης Γεωργιάδης κατέφυγε στη Λεμεσό με τον Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου και το Μιχαήλ Ασσιώτη. Από τη Λεμεσό επανήλθε στο χωριό του στα μέσα Νοεμβρίου 1957 και επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της περιοχής, που είχε υποστεί βαρύ πλήγμα λόγω μεγάλου αριθμού συλλήψεων.

Στις 20 Ιουνίου 1958, ενώ ο Παναγιώτης δίδασκε το χειρισμό νάρκης μεγάλης ισχύος στους συναγωνιστές του, στο σπίτι του Ανδρέα Πατσαλίδη, στα Κούρδαλι, η νάρκη εξερράγη και τον διαμέλισε μαζί με τους Ανδρέα Πατσαλίδη, Αλέκο Κωνσταντίνου και Κώστα Αναξαγόρα.

Η δράση του στην ΕΟΚΑ:

Με την έναρξη του Αγώνα υπηρέτησε ως σύνδεσμος του Διγενή με τον Εθνάρχη Μακάριο με το ψευδώνυμο Ίκαρος. Ήταν, μαζί με συναγωνιστή του, βοηθός υπεύθυνος για τη φύλαξη και τη διανομή του οπλισμού στην περιοχή Λευκωσίας. Μετέφερε και απέκρυβε καταζητούμενα πρόσωπα συνεργαζόμενος στενά με τα αδέλφια του, που διέθεταν κρησφύγετο στο σπίτι τους στα Λειβάδια Πιτσιλιάς, με τους τομεάρχες Λευκωσίας και κυρίως με τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, τον οποίο πολλές φορές είχε διακινήσει.